၁၉၈၅ ခုႏွစ္ နိုဝင္ဘာ ၁၃ ရက္မွာ ကိုလံဘီယာ မွာရွိတဲ့ နီဗာဒို ဒယ္လ္ရဇ္ (Nevado del Ruiz ) မီးေတာင္ေပါက္ကဲြမွုျဖစ္ေတာ့ ေက်ာက္ရည္ေခ်ာ္ပူရည္ေတြဟာ ရြာေပါင္း ၁၃ ရြာနဲ့ လူ အသက္ေပါင္း ၂၃၀၀၀ ေက်ာ္ကို ပ်က္ေၾကြေစခဲ့တယ္။ ( ေအာက္ဆုံးတြင္ ဗီဒီယိုဖိုင္တြဲတင္ေပးထားပါသည္ )

ဒီ မီးေတာင္ က ေခ်ာ္ရည္က လာဗား (lava)လိုု႔ေခၚတဲ့ ေက်ာက္ရည္ပူ အမ်ဳိးအစား မဟုုတ္ပဲ လာဟာ (lahar) လိုု႔ေခၚတဲ့ ရြႊံ႔ေရာ ေက်ာက္ရည္ ေတြျဖစ္ျပီး အင္မတန္ျမန္ဆန္တဲ့အရွိန္နဲ႔ အလြာလိုုက္ တဟုုန္ထိုုးဆင္းလာတာျဖစ္တယ္။အဲဒီ ရံႊ႔လႊာၾကီးျဖတ္အသြားမွာ အျပင္ဘက္က ေဆာင္းရာသီ ေရခဲမွုုန္ ေတြနဲ႔ ေတြ႔ျပီး ေက်ာက္ရည္ ေတြဟာ သက္ရွိသက္မဲ့ အကုုန္ကိုု ကြန္ကရိနဲ႔မံထားသလိုု ေအးခဲသြားေစတယ္။

အဲဒီထဲက အျပစ္မဲ့ သားေကာင္ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ အသက္ ၁၃နစ္အရြယ္ Omayra Sánchez Garzón (အိုုေမရာ ဆန္းခ်က္ဇ္ ဂါရ္ဇြန္) ရဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ဟာ ရင္ကြဲစရာ ဓါတ္ပံုုတစ္ပံုုအျဖစ္နဲ႔ သက္ေသခံ က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။ ႏုိဝင္ဘာ ၁၃ရက္ညမွာ မီးေတာင္ ေပါက္ကဲြရာက ထြက္လာတဲ့ ေခ်ာ္ရည္ေတြဟာ အိုုေမရာ တိုု႔ရဲ႔ အာရ္ေမရိုေက်းရြာကိုု လႊမ္းျခံဳသြားခဲ့တယ္။

ရႊံ႔ရည္ေတြ တအိမ္လံုုးကိုု တိုုးဝင္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူတိုု႔ အိမ္ေလးမွာ အိုုေမရာရယ္ ၊ သူ႔ အေဖရယ္ အေဒၚရယ္ ေမာင္ေလးရယ္ အားလံုုး မအိပ္ပဲ စိုုးရိမ္တၾကီး မီးေတာင္ ေပါက္ကြဲမွုုကိုု ေစာင့္စားေနၾကခ်ိန္ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေခ်ာ္ရည္ေတြ ဒီေလာက္ ျမန္ျမန္ေရာက္လာလိမ့္မယ္လိုု႔ သူတိုု႔ မမွန္းထားခဲ့ဘူး။ သူ႔ အေမ ကေတာ့ ခရီး ထြက္သြားေတာ့ အိမ္မွာမရွိဘူး။

ေခ်ာ္ရည္ ေတြ ဝင္လာေတာ့ အိုုေမရာဟာ ခါးေအာက္ပိုုင္းကေန ဘိလပ္ေျမငံုုထားသလိုု အိမ္ အပ်က္အစီးေတြၾကားထဲ ရြံ႔ရည္ေတြနဲ႔ ေရာျပီး နစ္ေနခဲ့တယ္။ ရႊံ႔ရည္ ေတြ တျဖည္းျဖည္း လည္ပင္းအထိ နစ္လာေပမဲ့ သူ႔လက္တဖက္ ထြက္ေနတဲ့ အတြက္ ရွာေဖြေရး သမားေတြက သူ႔ကိုု ေတြ႔ျပီး သိပ္ျပီး မမာေသးတဲ့ ရႊံ႔ရည္ ေတြကိုု ယက္ထုုတ္ပစ္ခဲ့ၾကတယ္။

ခါးေအာက္ပိုုင္းကေတာ့ ဘိလပ္ေျမ နဲ႔ မံထားသလိုု လံုုးဝလွဳပ္လိုု႔ မရေတာ့ဘူး။ ေကာင္မေလး ကိုု ကယ္ဆယ္ေရး ေတြ အတတ္နိုုင္ဆံုုး ၾကိဳးစားျပီး ကယ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ကိုု ဆဲြမလိုုက္တိုုင္း လပ္သြားတဲ့ ေနရာမွာ ေရေတြ ဒလေဟာ ဝင္လာေတာ့ သူ ႔လည္ပင္း မွာ ကားတာယာကြင္းစြပ္ထားေပးျပီး မ်က္နွာ ေရေပၚေပၚေအာင္ ထားထားရတယ္။

ဒီလိုု အသက္ဆက္ထားရေပမဲ့ အိုုေမရာ  ဟာ စိတ္ဓါတ္ က်ပုုံမျပခဲ့ဘူး။ ကယ္ဆယ္ေရး သမားေတြ ဂ်ာနယ္လစ္ေတြနဲ႔ သီခ်င္းအတူ ဆိုုေနခဲ့တယ္။ သူစားခ်င္တဲ့ဟာဆိုုရင္လည္း အခ်ုုိစားမယ္ အေအးေသာက္မယ္နဲ႔ နည္းနည္းစီ စားတယ္။

ကေလးပီပီ တခါတရံမွာေတာ့ ေၾကာက္ျပီး ငိုုတာေတြ ဆုုေတာင္းတာေတြလည္း ရွိတယ္။ သူေက်ာင္းေနာက္မက်ခ်င္ဘူး သခ်ၤာေျဖရအံုုးမွာလိုု႔ေျပာေနခဲ့ေသးတယ္။ ၃ ရက္ တိုုင္တိုုင္ ေတာင့္ခံ အျပီးမွာ အိုုေမရာ ရဲ႔ မ်က္နွာ ေရာင္တက္လာျပီး လက္ေတြက ျဖဴေရာ္လာတယ္။

အင္မတန္ ဝမ္းနည္းေနၾကတဲ့ ကယ္ဆယ္ေရး သမားေတြက ေရစုုပ္စက္ၾကီးတစ္လံုုးနဲ႔ ျပန္ေရာက္လာျပီး သူမ ကိုု ကယ္ဖိုု႔ တခါလုုပ္ၾကျပန္တယ္။ ေဘးက ေရ ေတြကိုု စုုပ္ထုုတ္ပစ္ၾကတယ္။ အဲဒီခါက်မွ အိုုေမရာ ဟ ဒူးေထာက္ လ်က္သား အေနအထားနဲ႔ သူ႔အိမ္ရဲ႔ တံခါးဝမွာ နစ္ေနတာမွန္း ေတြ႔ၾကရတယ္။

သူမရဲ႔ ေပါင္ရင္း ကေန ေျခေထာက္မျဖတ္ပဲ အိုုေမရာ့ ကိုု ဆဲြထုုတ္ဖိုု႔ မျဖစ္နိုုင္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူတိုု႔မွာ ခဲြစိတ္မယ့္ ကိရိယာ တန္ဆာပလာနဲ႔ ကၽြမ္းက်င္သူေတြ ဘာမွ မရွိတာေၾကာင့္ ကေလးမကိုု ဒီအတိုုင္း ထားလိုုက္တာက ပိုုျပီး သူ႔အတြက္ သက္သာေစမယ္လိုု႔ ဆုုံးျဖတ္လိုုက္ရတယ္။

အိုုေမရာရဲ႔ ေနာက္ဆံုုးအခ်ိန္မွာ မ်က္လံုုးေတြဟာ ေသြးပုုပ္ေရာင္ ျဖစ္လာတယ္။ ရႊံ႔ရည္နစ္ျပီး နာရီေပါင္း ၆၀ ခန္႔အၾကာမွာေတာ့ ကေယာင္ကတမ္းေရရြတ္ရင္း ကယ္ဆယ္ေရးေတြရဲ႔ ေရွ႔တင္ပဲ သူမ ေသဆံုုး သြားခဲ့တယ္။ သူေသဆံုုးျပီးမွ ကြန္ကရိျပင္ကိုု ခဲြထုုတ္ျပီး သူမ ခႏၶာကိုုယ္ ကိုု ထုုတ္ယူခဲ့ၾကတယ္။

အဲဒီအခါက်မွ ဒူးေထာက္ လ်က္ ရွိေနတဲ့သူ႔ေျခရင္းမွာ သူ႔ အေဒၚရဲ႕အေလာင္းကိုုပါ ေတြ႔ခဲ့ၾကရတယ္။ အိုုေမရာ ရဲ႔ မိခင္နဲ႔ ေမာင္ေလးတိုု႔ အသက္ရွင္လြတ္ေျမာက္ခဲ့ျပီး တအိမ္သားလံုုး အသက္ဆံုုးရွံဳးခဲ့ရတယ္။

သူမ မေသခင္ နာရီပိုုင္း အလိုုမွာ ရိုုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုု ဆရာ ဖရန္႔ခ္ ေဖာ္နီယာ(Frank Fournier) ရဲ႕ဓါတ္ပံုု ဟာ တစ္ကမၻာလံုုးကိုု ကိုုင္လွဳပ္ခဲ့တယ္။ ဓာတ္ပုံ ဆရာကုိယ္တုိင္လည္း ဘာအကူအညီမွ မေပးပဲ ဓာတ္ပုံ ရုိက္ဖုိ႔ပဲသိတယ္ ဆုိၿပီး အျပစ္တင္ခံခဲ့ရေပမယ့္ ရုိက္ကူးထားတဲ့ ဗီဒီယုိ ေတြနဲ႔ ဓာတ္ပုံ ေတြအရ သူလည္းဘာမွမတတ္ႏုိင္ခဲ့ဘူးဆိုတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

အစိုုးရ ရဲ႔ တာဝန္မဲ့မွုု၊ အေရးေပၚအေျခအေနအတြက္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ျခင္း မရွိမွုု၊ ကယ္ဆယ္ေရး အစီအစဥ္ ေႏွာင့္ေနးၾကန္႔ၾကာမွုု၊ ကယ္ဆယ္ေရးသမားေတြအတြက္ အဓိကလိုုအပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြကိုု ေထာက္ပံ့ျခင္း မရွိမွုု စတာေတြဟာ ဘြင္းဘြင္းၾကီးေပၚထြက္လာခဲ့တယ္။

ဒီအျဖစ္အပ်က္ကိုု ဖတ္ရင္းနဲ႔ သတိရတာကေတာ့ နာဂစ္ပါ။ သူတိုု.ရဲ႔လူ ေသဆံုုး မွုုက ၂၄၀၀၀။ ကၽြန္မတိုု.ဆီမွာ လူတစ္သိန္းေက်ာ္တယ္။ အိုုးမဲ့ အိမ္မဲ့နဲ႔ ဘဝပ်က္ရတဲ့ လူေတြ ကိုု ထည့္တြက္ရင္……….. နာဂစ္အတြက္ ျပင္ဆင္ရေအာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကိဳတင္သတိေပးခ်က္မရွိခဲ့။ ျဖစ္ျပီးတဲ့ေနာက္ပိုုင္း ကယ္ဆယ္မွုုကိုု ေသခ်ာေအာင္ မလုုပ္နုုိင္ခဲ့။

အရပ္ကူပါ လူဝိုုင္းပါ အားလံုုး ဝိုုင္းလုုပ္ေပးခဲ့ရျပီး သြားလွဴတာေတာင္ ဘယ္အဖဲြ.အစည္း ကလူမိုု.လိုု ဆိုုျပီး လမ္းက ဆီးဖမ္းတာေတြ ရွိခဲ့တယ္။ ကမၻာက အကူအညီေပးမွာကိုုလည္း အလိုုအပ္ဆံုုးအခ်ိန္မွာ လက္မခံပဲ ျငင္းဆန္ခဲ့တယ္။ အျပာေရာင္ဖ်င္တဲေတြ အလွ ေဆာက္ျပထားျပီး လမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္တဲ့ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္မွဴးၾကီးကုုိ ဒုုကၡသည္ေတြ လက္အုုပ္တခ်ီခ်ီနဲ. လုုပ္ေနရတာ တီဗီြမွာ ျမင္လိုုက္ပါေသးတယ္။

လူ တစ္သိန္းေက်ာ္ေသတာေတာင္ ေရြးေကာက္ပဲြကိုု ရေအာင္လုုပ္ခဲ့ေသးတယ္ေလ။ လူ႔အသက္ေတြ မေသသင့္ပဲေသခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္မတိုု႔နုုိင္ငံမွာ အိုုေမရာေတြ သိန္းနဲ႔ခ်ီျပီးရွိေနေရာ့မယ္။ အရမ္းဝမ္းနည္းတတ္ရင္ ဒီလင့္ထဲက video ကို ဝင္မၾကည့္ပါနဲ …။

 

share from : htoo htoo