Zawgyi ျဖင့္ဖတ္ရန္

အိမ္ေထာင္ရွိရွိ မရွိရွိ ဒီစာေလးကို ဖတ္ၾကည့္သင့္ပါတယ္

ကြၽန္ေတာ့္ဇနီး ညစာျပင္ဆင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္အိမ္ျပန္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ သူရဲ႕လက္ကို ကိုင္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္ေျပာလိုက္တယ္။

“မင္းကိုငါ ေျပာစရာရွိတယ္”

သူကေတာ့ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ထိုင္ေနၿပီး ညစာစားေနခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕မ်က္လုံးေတြထဲမွာ နာက်င္မႈကို ေတြ႕ျမင္ေနရပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ဘယ္ကစေျပာရမွန္းေတာင္မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္ဘာေတြ ေတြးေနတယ္ ဆိုတာကို သူ႔ကိုေျပာရမွာပါ။

ကြၽန္ေတာ္ သူ႔ကို ကြာရွင္းဖို႔ ကိစၥေပါ့။ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ပဲ ကြၽန္ေတာ္စေျပာခဲ့တယ္။

သူ႔ကိုၾကည့္ရတာေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္စကားလုံးေတြ ကို စိတ္ပ်က္ေနပုံမေတြ႕ရဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ႏူးညံ့စြာပဲ ေမးခဲ့ပါတယ္။
“ဘာေၾကာင့္လဲ” တဲ့။

သူ႔ေမးခြန္းကို မေျဖဘဲ စကားလႊဲလိုက္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ပဲ သူေဒါသထြက္သြားတယ္။ လက္ထဲကိုင္ထားတဲ့ တူေတြကို လႊင့္ပစ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ကိုေအာ္တယ္။

“နင္ေယာက္က်ားမဟုတ္ဘူးလား”

အဲဒီညက ကြၽန္ေတာ္တို႔ စကားမေျပာျဖစ္ၾကေတာ့ပါဘူး။

သူကေတာ့ ငိုပဲ ငိုေနခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အိမ္ေထာင္သည္ဘဝမွာ ဘာမွားယြင္းေနလဲ သူေတြးေနမယ္ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္သိပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ သူေက်နပ္မယ့္အေျဖမ်ိဳး ကြၽန္ေတာ္မေပးႏိုင္တာ ခက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ဂ်ိန္းကို ခ်စ္မိေနလို႔ သူ႔ကိုဆက္မခ်စ္ႏိုင္ေတာ့တာပါ။

သူ႔ကို က႐ုဏာသက္႐ုံကလြဲလို႔ ကြၽန္ေတာ္ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အျပစ္ေတာ္ေတာ္ႀကီးတယ္လို႔ ခံစားေနရင္းပဲ ကြာရွင္းဖို႔ သေဘာတူညီခ်က္ေတြကို ကြၽန္ေတာ္ေရးခဲ့ပါတယ္။

သူဟာ လက္ရွိအိမ္ရယ္ ကားရယ္ ကြၽန္ေတာ့္ကုမၸဏီက ရွယ္ယာ ၃၀% ရယ္ကို ရမွာျဖစ္ပါတယ္။

သူကေတာ့ အဲဒီသေဘာတူညီခ်က္ကို ျဖတ္ကနဲ တစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး အပိုင္းပိုင္းအစစ စုတ္ၿဖဲပစ္လိုက္ပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ဆယ္ႏွစ္လုံးလုံးေပါင္းသင္းလာတဲ့ မိန္းမျဖစ္ေပမယ့္ ၾကည့္ရင္းၾကည့္ရင္း သူစိမ္းဆန္လာသလို ခံစားရပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ သူ႔ရဲ႕ အခ်ိန္ေတြ၊ စြမ္းအင္ေတြကို ျဖဳန္းတီးသလို ျဖစ္ခဲ့တာကို ဝမ္းနည္းေပမယ့္ ဂ်ိန္းကို ႏူးညံ့ျငင္သာစြာ ေျပာခဲ့တဲ့ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားကို ေတာ့ ျပန္မ႐ုတ္သိမ္းႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူဟာ ကြၽန္ေတာ့္ေရွ႕မွာ ကြၽန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္ ထားခဲ့သလို က်ယ္ေလာင္စြာ ငိုေႂကြးပါေတာ့တယ္။

သူဒီလို ငိုေနတာက ကြၽန္ေတာ့္ကို သက္သာရာ ရေစပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ရက္သတၱပတ္ေပါင္းမ်ားစြာ တႏုံ႔ႏုံ႔ျဖစ္ေနခဲ့တဲ့ ကြာရွင္းျခင္းဟာ ခုေတာ့ ပိုမိုရွင္းလင္းခိုင္မာလာပါၿပီ။

ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ကြၽန္ေတာ္အိမ္ကို ေတာ္ေတာ္ေနာက္က်မွ ျပန္လာေတာ့ သူ႔မွာကို စားပြဲမွာ ထိုင္ၿပီး စာေရးေနတာေတြ႕ရပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ညစာ မစားခဲ့ရေသးေပမယ့္ တစ္ေန႔ကုန္ ဂ်ိန္းနဲ႔ စီစဥ္စရာရွိတာ ေတြ စီစဥ္ခဲ့ရေတာ့ ျမန္ျမန္အနားယူခ်င္တာပဲ သိပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ တစ္ေရးႏိုးလာေတာ့ သူ႔ကို စားပြဲ မွာပဲ စာေရးေနတာ ေတြ႕တယ္။ သိပ္စိတ္မဝင္စားလို႔ ဟိုဖက္လွည့္ၿပီး ဆက္အိပ္ခဲ့ပါတယ္။

မနက္ေရာက္ေတာ့ ကြာရွင္းျခင္းအတြက္ သူ႔ဖက္က ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြကို ကြၽန္ေတာ့ကို ျပပါတယ္။

သူ ကြၽန္ေတာ့္ဆီက ဘာမွမလိုခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မကြာရွင္းခင္ တစ္လႀကိဳတင္ အေၾကာင္းၾကားဖို႔ ေတာင္းဆိုပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ အဲလို ေတာင္းဆိုၿပီး တစ္လအတြင္းမွာ သာမန္ ဘာမွမျဖစ္သလို ေနထိုင္ဖို႔ လည္း သူကေတာင္းဆိုပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။

ေရွ႕လမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သားရဲ႕ စာေမးပြဲရွိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ကြာရွင္းျပတ္စဲမႈေၾကာင့္ သားရဲ႕ပညာေရးကို မထိခိုက္ေစခ်င္ တာပါပဲ။

ဒါကို ကြၽန္ေတာ္လက္ခံႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ဖက္ကေတာင္းဆိုတာ ေနာက္ထပ္ရွိပါေသးတယ္။

သူ ေတာင္းဆိုတာက ကြၽန္ေတာ္တို႔ မဂၤလာေဆာင္တဲ့ေန႔က သတို႔သမီးဝတ္စုံလဲခန္းထဲကေန သူ႔ကို ေပြ႕ခ်ီၿပီးေခၚထုတ္ခဲ့သလို ျပန္သ႐ုပ္ေဆာင္ေပးဖို႔ပါပဲ။

အဲဒီတစ္လအတြင္းမွာ ေန႔တိုင္းေန႔တိုင္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ အခန္းထဲကေန အိမ္ေရွ႕တံခါးထိ သူ႔ကိုေပြ႕ခ်ီၿပီး ေခၚထုတ္ဖို႔ပါပဲ။

ကြၽန္ေတာ္ ထင္လိုက္တာကေတာ့ သူ႐ူးေနၿပီဆိုတာပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ့္တို႔ရဲ႕ ေနာက္ဆုံးလတစ္လကို အတူတူသည္းခံမွာပဲေလ ဆိုၿပီးေတာ့ ဒီေတာင္းဆိုခ်က္ကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္ လက္ခံလိုက္ပါတယ္။

ဂ်ိန္းကို ကြၽန္ေတာ့္ဇနီးရဲ႕ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြကို ေျပာျပလိုက္တယ္။ ဂ်ိန္းက ေအာ္ရယ္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ ကို႔႐ိုးကားယားႏိုင္တာပဲ လို႔ေျပာပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ့္ဇနီး ဘာလွည့္ကြက္ေတြပဲ လုပ္ေနလုပ္ေန ဒီကြာရွင္း မႈကို ရင္ဆိုင္မွာပဲလို႔ အေရးမစိုက္သလိုေျပာပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ေရာ ကြၽန္ေတာ့္ဇနီးေရာ ကြာရွင္းမႈမလုပ္ရေသးသ၍ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အဆက္အသြယ္ သိပ္မလုပ္ေတာ့ပါဘူး။

ပထမဆုံး သူ႔ကို အခန္းထဲက ေပြ႕ခ်ီၿပီးေခၚထုတ္ရမယ့္ေန႔မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လုံး အခ်ိဳးမေျပတဲ့ပုံစံေပါက္ေနပါတယ္။

သားကေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္တို႔ ေနာက္ကေန ေဖ့ေဖ့ကေမေမ့ကို ေပြ႕ထားတယ္ကြဆိုၿပီး လက္ခုပ္ေတြတီးေနပါေတာ့တယ္။

သားရဲ႕ စကားလုံးေတြက ကြၽန္ေတာ့္ကို နာက်င္ေစပါတယ္။

အိပ္ခန္းထဲကေနထြက္တယ္၊ ဧည့္ခန္းကိုျဖတ္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ တံခါးဆီကိုသြားတယ္။ သူ႔ကို ေပြ႕ခ်ီၿပီး ဆယ္မီတာေလာက္ ကြၽန္ေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ပါတယ္။

သူကေတာ့ မ်က္လုံးေတြမွိတ္ထားၿပီး ကြာရွင္းမယ့္အေၾကာင္း သားေလးကို မေျပာဖို႔ တိုးတိုးေလး ကြၽန္ေတာ့္ကို ေျပာေနပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ့္ေခါင္းငိုက္စိုက္က်သြားၿပီး တစ္စုံတစ္ခုကို စိတ္ပ်က္သလို ခံစားရပါတယ္။ အိမ္ျပင္ေရာက္ေတာ့ သူ႔ကိုေအာက္ခ်ေပးလိုက္ပါတယ္။

သူက အလုပ္သြားဖို႔ ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္ဆီ လမ္းေလွ်ာက္သြားပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ႐ုံးကို ကားေမာင္းလာခဲ့ပါတယ္။

ဒုတိယေန႔မွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္စလုံး သ႐ုပ္ေဆာင္ရတာ ပိုလြယ္လာပါၿပီ။ သူက ကြၽန္ေတာ့ ရင္အုံေပၚမွာ မွီထားပါတယ္။

သူ႔ရဲ႕ ဘေလာက္စ္အက်ီကၤ ရနံ႔ေလးေတြေတာင္ ကြၽန္ေတာ္ ရေနခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ဒီမိန္းမကို ေသခ်ာမၾကည့္ျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ေတာင္ ၾကာေနၿပီ ဆိုတာလည္း သတိထားမိတယ္။

ထပ္ၿပီးသတိထားမိေတာ့တာကေတာ့ သူ မငယ္ေတာ့ဘူး ဆိုတာပါပဲ။ သူ႔ရဲ႕မ်က္ႏွာ ေပၚမွာ အေရးအေၾကာင္းေတြ ေတြ႕ေနရပါၿပီ။

သူ႔ဆံပင္ကလည္း ခပ္မြဲမြဲျဖစ္ေနပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အိမ္ေထာင္သည္ဘဝက သူ႔ကို ဒါမ်ိဳးျဖစ္ေစတာလားဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္စဥ္းစားေနမိပါေတာ့တယ္။

စတုတၳေျမာက္ေန႔မွာေတာ့ သူ႔ကိုစၿပီး ေပြ႕ခ်ီလိုက္ခ်ိန္မွာပဲ ရင္းႏွီးတဲ့စိတ္ခံစားမႈတစ္ခု ျပန္ရလိုက္ပါတယ္။

ဒီမိန္းမဟာ သူ႔ဘဝရဲ႕ ဆယ္ႏွစ္တာကာလကို ကြၽန္ေတာ့္ကို ေပးခဲ့တာပဲ။

ပၪၥမေျမာက္ေန႔နဲ႔ ဆဌမေျမာက္ေန႔မွာလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၾကားထဲက ရင္းႏွီးမႈဟာ ပိုမိုႀကီးမားလာခဲ့တာကို ခံစားရပါတယ္။

ဒီအေၾကာင္းေတြကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ဂ်ိန္းကို မေျပာျဖစ္ပါဘူး။ သူ႔ကို ေပြ႕ခ်ီၿပီးလမ္းေလွ်ာက္ရတာ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပိုမို ေပါ့ပါးလာသလိုခံစားရပါတယ္။

ေန႔စဥ္လုပ္ေနရတာဆိုေတာ့ အက်င့္ျဖစ္သြားတယ္ ထင္ပါရဲ႕။

တစ္ေန႔မနက္ခင္းမွာေတာ့ သူဘာဝတ္ရမလဲ ေ႐ြးေနပါတယ္။ ဝတ္စုံ ေလးငါးစုံ လဲၾကည့္ၿပီးတာေတာင္ သူမေက်နပ္ေသးဘူး။ ၿပီးေတာ့ သူသက္ျပင္းၿပီးေျပာတယ္။

“ငါ့အက်ီေတြအားလုံးက ႀကီးကုန္ၿပီဟယ္”

အဲဒီမွာ ကြၽန္ေတာ္သတိထားမိတာက သူေတာ္ေတာ္ပိန္သြားတယ္ဆိုတာပဲ။

ေအာ္… ဒါေၾကာင့္ သူ႔ကို ေပြ႕ခ်ီၿပီးလမ္းေလွ်ာက္ရတာ တျဖည္းျဖည္းေပါ့လာတာကိုး။

႐ုတ္တရက္ ျဖတ္အ႐ိုက္ခံရသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။ သူဟာ နာက်င္မႈေတြနဲ႔ ခါးသီးမႈေတြကို သူ႔ႏွလုံးသား ထဲမွာပဲ သိမ္းထားတာကိုး။

ဘာလုပ္မိမွန္းမသိလိုက္ခင္ပဲ ကြၽန္ေတာ္ သူ႔အနားေရာက္သြားၿပီး သူ႔ေခါင္းကို အသာအယာထိလိုက္မိတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သားက ဝင္လာၿပီး ေျပာတယ္။

“ေဖေဖေရ… ေမ့ေမ့ကို ေပြ႕ေခၚရမယ့္ အခ်ိန္ေရာက္ၿပီေလ”

သားအတြက္ကေတာ့ သူ႔ေဖေဖက သူ႔ေမေမကို ေပြ႕ၿပီးေခၚထုတ္တာဟာ သူ႔ရဲ႕ ဘဝအစိတ္အပိုင္း တစ္ခုလို႔ လက္ခံထားပုံရပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ့္ဇနီးက သားကို လက္ယပ္ေခၚၿပီး ခပ္တင္းတင္းေပြ႕ဖက္ ထားပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ မ်က္ႏွာလႊဲထားခဲ့ပါတယ္။

ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ေျပာင္းလဲသြားမွာ စိုးလို႔ပါပဲ။

အဲဒါၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ သူ႔ကို ေပြ႕ခ်ီလိုက္ပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ အခန္းထဲက လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့တယ္၊ ဧည့္ခန္းကိုျဖတ္ၿပီး အိမ္ေရွ႕တံခါးထိ ေပါ့။

သူ႔ရဲ႕လက္တစ္ဖက္က ကြၽန္ေတာ့္လည္ပင္းကို ညင္ညင္သာသာနဲ႔ ဘာမွမျဖစ္သလို ေပြ႕ဖက္ထားပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ သူ႔ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ေပြ႕ထားပါတယ္။ ဒါဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မဂၤလာေဆာင္တဲ့ ေန႔ကအတိုင္း အတိအက်ပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ ပိုမိုေပါ့ပါးလာတဲ့ ကိုယ္ခႏၶာက ကြၽန္ေတာ့္ကို ဝမ္းနည္းေစပါတယ္။

ေနာက္ဆုံးေန႔ေရာက္လို႔ သူ႔ကို ေပြ႕လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ေျခလွမ္းတိုင္း ေျခလွမ္းတိုင္း ကို ခက္ခက္ခဲခဲ လွမ္းေနရပါေတာ့တယ္။

သားကေတာ့ ေက်ာင္းသြားပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္သူ႔ကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ေပြ႕ၿပီး ေျပာလိုက္တယ္။

“ငါတို႔ၾကားတဲ့က ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္မႈေတြ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမွာ ငါမလိုခ်င္ေတာ့ဘူး”

အဲလိုေျပာၿပီးေတာ့ ႐ုံးကို ခ်က္ခ်င္းကားေမာင္းလာခဲ့တယ္။ ကားထဲက ခပ္ျမျန္မန္ခုန္ထြက္တယ္။ ကားတံခါးေတာင္ ေလာ့မခ်မိဘူး။

ဒီအခ်ိန္မွာ ေႏွာင့္ေႏွးမႈတစ္ခုခုက ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ကို ေျပာင္းလဲသြားမွာ ကြၽန္ေတာ္ ေၾကာက္လို႔ပါပဲ။

ကြၽန္ေတာ္ ႐ုံးအေပၚထပ္ကို တက္သြားတယ္။ ဂ်ိန္းရဲ႕အခန္းတံခါးကို ဖြင့္ၿပီး ဂ်ိန္းကို ေျပာလိုက္တယ္။

“ေဆာရီပါ ဂ်ိန္းရယ္… ငါမကြာရွင္းေတာ့ဘူး”

ဂ်ိန္းက ကြၽန္ေတာ့္ကိုအံ့အားတသင့္နဲ႔ၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္နဖူးကို စမ္းၿပီးေမးတယ္။

“ေနေကာင္းရဲ႕လား”

ကြၽန္ေတာ္ နဖူးေပၚက ဂ်ိန္းရဲ႕လက္ကိုဆြဲဖယ္လိုက္ပါတယ္။

“ေဆာရီး ဂ်ိန္း… ငါမကြာရွင္းႏိုင္ေတာ့ဘူး” လို႔ ကြၽန္ေတာ္ေျပာလိုက္တယ္။

“ငါ့ရဲ႕ အိမ္ေထာင္သည္ဘဝဟာ ငါနဲ႔ ငါ့ဇနီး တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ မခ်စ္ေတာ့လို႔ ပ်င္းစရာ ေကာင္းေနတာမဟုတ္ပါဘူးဟာ။

ငါတို႔ ဘဝရဲ႕ တန္ဖိုးကို ငါတို႔ နားမလည္ခဲ့လို႔ပါ။

အခုငါသေဘာေပါက္ သြားၿပီ။ သူ႔ကို ငါတို႔ မဂၤေဆာင္တဲ့ေန႔ကလို အခန္းထဲကေန ေပြ႕ခ်ီၿပီး ေန႔တိုင္း ေခၚထုတ္သြားေတာ့မယ္။

ငါတို႔ ေသခြဲခြဲရတဲ့ ေန႔အထိေပါ့ဟာ။” လို႔ ကြၽန္ေတာ္ဆက္ေျပာလိုက္တယ္။

ဂ်ိန္း က ႐ုတ္တရက္ အိပ္ရာကႏိုးထလာသူလိုျဖစ္သြားပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဖ်န္းခနဲ႐ိုက္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ တံခါးကို ေဆာင့္ပိတ္သြားၿပီး အႀကီးအက်ယ္ငိုေႂကြးေနပါေတာ့တယ္။

ကြၽန္ေတာ္ ကေတာ့ ေအာက္ထပ္ကို ျပန္ဆင္းလာၿပီး ကားေလွ်ာက္ေမာင္းေနမိပါေတာ့တယ္။ လမ္းမွာေတြ႕တဲ့ ပန္းဆိုင္မွာ ဇနီးသည္အတြက္ ပန္းျခင္းတစ္ျခင္း ဝင္မွာခဲ့ပါေသးတယ္။

အေရာင္းစာေရးမေလးက ကဒ္ေပၚမွာ ဘယ္လိုေရးေပးရမလဲ လို႔ ေမးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ၿပဳံးၿပီးေျဖလိုက္တယ္။

“ငါတို႔ မေသမခ်င္း မင္းကိုေန႔စဥ္ အခန္းထဲကေန ေပြ႕ခ်ီၿပီး ေခၚထုတ္သြားပါ့မယ္” လို႔ေပါ့ဗ်ာ။

အဲဒီညေန အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္လက္ထဲမွာက ပန္းေတြနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့မ်က္ႏွာေပၚမွာက အၿပဳံးေတြနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။

ေလွကားထစ္ေတြကို ကြၽန္ေတာ္ေျပးတက္လာတယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲလို ေျပးတက္လာခဲ့တာဟာ အိပ္ခန္းထဲက ေသဆုံးသြားၿပီျဖစ္တဲ့ ဇနီးရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကို ၾကည့္ဖို႔သက္သက္ျဖစ္ လာပါေတာ့တယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဇနီးသည္ဟာ ကင္ဆာေရာဂါကို ခံစားေနခဲ့ရတာ လေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာျမင့္ေနခဲ့ပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္ကသာ အလုပ္ေတြမ်ားလြန္းလို႔ သတိမထားမိခဲ့တာ။

သူကေတာ့ သူမေသခင္မွာ သားကကြၽန္ေတာ့္အေပၚ အဆိုးျမင္သြားမွာ လုံးဝမလိုလားခဲ့ဘူးေလ။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကြာရွင္းျဖစ္ခဲ့သည့္တိုင္ေအာင္ သားရဲ႕ အျမင္မွာ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ေယာက္က်ားေကာင္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနေစခ်င္ခဲ့တယ္။

ကဲ… သင့္ဘဝမွာ ဘာအေရးႀကီးလဲ သင္သိေလာက္ပါၿပီ။ ဘဝမွာ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈေတြ သယ္ယူလာႏိုင္တာ ဘာေတြလဲ။

အိမ္ေကာင္းေကာင္းမဟုတ္ဘူး၊ ကားေကာင္းေကာင္းမဟုတ္ဘူး၊ ပစၥည္းဥစၥာေတြ ပိုက္ဆံေတြ လည္းမဟုတ္ပါဘူး။

အဲဒါေတြက ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေပ်ာ္စရာျဖစ္ေအာင္ေတာ့ လုပ္ေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ေပ်ာ္စရာေတြ မေပးစြမ္းႏိုင္ပါဘူးေလ။

ဒါေၾကာင့္ သင့္အိမ္ေထာင္ဖက္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လို ရင္းႏွီးခင္မင္မႈေလးေတြ တည္ေဆာက္လိုက္ပါ။ သင့္ရဲ႕ အိမ္ေထာင္သည္ဘဝသာယာႏိုင္ပါေစ။

ဒီစာကို သင္ျပန္လည္ မမွ်ေဝလည္း ဘာမွ ျဖစ္သြားမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

မွ်ေဝလိုက္ရင္ေတာ့ သင္ဟာ အိမ္ေထာင္သည္ဘဝတစ္ခုကို ကယ္တင္လိုက္ႏိုင္တာပါပဲ။

ေပးဆပ္လိုက္ရင္ ဘာေတြေအာင္ျမင္ႏိုင္မလဲဆိုတာ မသိတဲ့ လူေတြပဲ က်ရႈံးၾကတာပါ။

Credit:ေပါက္က်ိဳင္းဆန္း

Unicode ဖြင့်ဖတ်ရန်

အိမ်ေထာင်ရွိရွိ မရွိရွိ ဒီစာေလးကို ဖတ်ကြည့်သင့်ပါတယ်

ၾကႇန်ေတာ့်ဇနီး ညစာပြင်ဆင်နေတဲ့အၿခိန်မွာ ၾကႇန်ေတာ်အိမ်ပြန်ေရာက်ခဲ့ပါတယ်။ သူရဲ႕လက်ကို ကိုင်ပြီး ၾကႇန်ေတာ်ေပြာလိုက်တယ်။

“မင်းကိုငါ ေပြာစရာရွိတယ်”

သူကေတာ့ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ထိုင်နေပြီး ညစာစားနေခဲ့ပါတယ်။ သူ႔ရဲ႕မၾက်လုံးတွေထဲမွာ နာကျင်မႈကို ေတွ႔မြင်နေရပါတယ်။

ၾကႇန်ေတာ်ဘယ်ကစေပြာရမွန်းေတာင်မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် ၾကႇန်ေတာ်ဘာေတွ ေတွးနေတယ် ဆိုတာကို သူ႔ကိုေပြာရမွာပါ။

ၾကႇန်ေတာ် သူ႔ကို ကွာရွင်းဖို႔ ကိစ္စေပါ့။ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ၾကႇန်ေတာ်စေပြာခဲ့တယ်။

သူ႔ကိုကြည့်ရတာေတာ့ ၾကႇန်ေတာ့်စကားလုံးေတွ ကို စိတ်ပၾက်နေပုံမေတွ႔ရဘူး။ ၾကႇန်ေတာ့်ကို ႏူးညံ့စွာပဲ ေမးခဲ့ပါတယ်။
“ဘာေကြာင့်လဲ” တဲ့။

သူ႔ေမးခွန်းကို မဖြေဘဲ စကားလွွဲလိုက်ပါတယ်။ အဲဒါေကြာင့်ပဲ သူေဒါသထွက်သွားတယ်။ လက်ထဲကိုင်ထားတဲ့ တူတွေကို လွွင့်ပဈပြီး ၾကႇန်ေတာ့်ကိုေအာ်တယ်။

“နင်ေယာက်ၾကားမဟုတ်ဘူးလား”

အဲဒီညက ၾကႇန်ေတာ်တို႔ စကားမေပြာဖြဈကြေတာ့ပါဘူး။

သူကေတာ့ ငိုပဲ ငိုနေခဲ့ပါေတာ့တယ်။ ၾကႇန်ေတာ်တို႔ရဲ႕ အိမ်ေထာင်သည်ဘဝမွာ ဘာမွားယွင်းနေလဲ သူေတွးနေမယ်ဆိုတာ ၾကႇန်ေတာ်သိပါတယ်။

ဒါပေမယ့် သူၾကေနပ်မယ့်အဖြေၿမိဳး ၾကႇန်ေတာ်မေပးႏိုင်တာ ခက်တယ်။ ၾကႇန်ေတာ် ၿဂိန်းကို ချစ်မိနေလို႔ သူ႔ကိုဆက်မချစ်ႏိုင်ေတာ့တာပါ။

သူ႔ကို က႐ုဏာသက်႐ုံကလွဲလို႔ ၾကႇန်ေတာ်ဘာမွ မတတ်ႏိုင်ေတာ့ပါဘူး။

ကိုယ့်ကိုကိုယ် အပြဈေတာ်ေတာ်ကြီးတယ်လို႔ ခံစားနေရင်းပဲ ကွာရွင်းဖို႔ သေဘာတူညီခၾက်တွေကို ၾကႇန်ေတာ်ေရးခဲ့ပါတယ်။

သူဟာ လက်ရွိအိမ်ရယ် ကားရယ် ၾကႇန်ေတာ့်ကုမ္ပဏီက ရွယ်ယာ ၃၀% ရယ်ကို ရမွာဖြဈပါတယ်။

သူကေတာ့ အဲဒီသေဘာတူညီခၾက်ကို ဖြတ်ကနဲ တဈခၾက်ကြည့်ပြီး အပိုင်းပိုင်းအစစ စုတ်ဖြဲပဈလိုက်ပါတယ်။

ၾကႇန်ေတာ်နဲ႔ ဆယ်ႏွဈလုံးလုံးေပါင်းသင်းလာတဲ့ မိန်းမဖြဈပေမယ့် ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်း သူစိမ်းဆန်လာသလို ခံစားရပါတယ်။

ၾကႇန်ေတာ် သူ႔ရဲ႕ အၿခိန်ေတွ၊ စွမ်းအင်တွေကို ဖြဳန်းတီးသလို ဖြဈခဲ့တာကို ဝမ်းနည်းပေမယ့် ၿဂိန်းကို ႏူးညံ့ငြင်သာစွာ ေပြာခဲ့တဲ့ ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားကို ေတာ့ ပြန်မ႐ုတ်သိမ်းႏိုင်ေတာ့ပါဘူး။

ေနာက်ဆုံးေတာ့ သူဟာ ၾကႇန်ေတာ့်ေရွ႕မွာ ၾကႇန်ေတာ်ေျမႇာ်လင့် ထားခဲ့သလို ကၾယ်ေလာင်စွာ ငိုေကႊးပါေတာ့တယ်။

သူဒီလို ငိုနေတာက ၾကႇန်ေတာ့်ကို သက်သာရာ ရစေပါတယ်။ ၾကႇန်ေတာ့်စိတ်ထဲမွာ ရက်သတ္တပတ်ေပါင်းျမားစွာ တႏုံ႔ႏုံ႔ဖြဈနေခဲ့တဲ့ ကွာရွင်းခြင်းဟာ ခုေတာ့ ပိုမိုရွင်းလင်းခိုင်မာလာပါပြီ။

ေနာက်တဈေန႔မွာ ၾကႇန်ေတာ်အိမ်ကို ေတာ်ေတာ်ေနာက်ကျမႇ ပြန်လာေတာ့ သူ႔မွာကို စားပွဲမွာ ထိုင်ပြီး စာေရးနေတာေတွ႔ရပါတယ်။

ၾကႇန်ေတာ်ညစာ မစားခဲ့ရေသးပေမယ့် တဈေန႔ကုန် ၿဂိန်းနဲ႔ စီစဉ်စရာရွိတာ ေတွ စီစဉ်ခဲ့ရေတာ့ မြန်မြန်အနားယူချင်တာပဲ သိပါတယ်။

ၾကႇန်ေတာ် တဈေရးႏိုးလာေတာ့ သူ႔ကို စားပွဲ မွာပဲ စာေရးနေတာ ေတွ႔တယ်။ သိပ်စိတ်မဝင်စားလို႔ ဟိုဖက်လွည့်ပြီး ဆက်အိပ်ခဲ့ပါတယ်။

မနက်ေရာက်ေတာ့ ကွာရွင်းခြင်းအတွက် သူ႔ဖက်က ေတာင်းဆိုခၾက်တွေကို ၾကႇန်ေတာ့ကို ပြပါတယ်။

သူ ၾကႇန်ေတာ့်ဆီက ဘာမွမလိုချင်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မကွာရွင်းခင် တဈလကြိဳတင် အေကြာင်းကြားဖို႔ ေတာင်းဆိုပါတယ်။

ပြီးေတာ့ အဲလို ေတာင်းဆိုပြီး တဈလအတွင်းမွာ သာမန် ဘာမွမဖြဈသလို နေထိုင်ဖို႔ လည်း သူကေတာင်းဆိုပါတယ်။ သူ႔ရဲ႕ အေကြာင်းပြခၾက်ကေတာ့ ရွင်းပါတယ်။

ေရွ႕လမွာ ၾကႇန်ေတာ်တို႔ သားရဲ႕ စာေမးပွဲရွိတယ်။ ၾကႇန်ေတာ်တို႔ရဲ႕ ကွာရွင်းပြတ်စဲမႈေကြာင့် သားရဲ႕ပညာေရးကို မထိခိုက်စေချင် တာပါပဲ။

ဒါကို ၾကႇန်ေတာ်လက်ခံႏိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ႔ဖက်ကေတာင်းဆိုတာ ေနာက်ထပ်ရွိပါေသးတယ်။

သူ ေတာင်းဆိုတာက ၾကႇန်ေတာ်တို႔ မင်္ဂလာေဆာင်တဲ့ေန႔က သတို႔သမီးဝတ်စုံလဲခန်းထဲကေန သူ႔ကို ေပွ႔ၿခီပြီးေခါ်ထုတ်ခဲ့သလို ပြန်သ႐ုပ်ေဆာင်ေပးဖို႔ပါပဲ။

အဲဒီတဈလအတွင်းမွာ ေန႔တိုင်းေန႔တိုင်း ၾကႇန်ေတာ်တို႔ အခန်းထဲကေန အိမ်ေရွ႕တံခါးထိ သူ႔ကိုေပွ႔ၿခီပြီး ေခါ်ထုတ်ဖို႔ပါပဲ။

ၾကႇန်ေတာ် ထင်လိုက်တာကေတာ့ သူ႐ူးနေပြီဆိုတာပါပဲ။ ၾကႇန်ေတာ့်တို႔ရဲ႕ ေနာက်ဆုံးလတဈလကို အတူတူသည်းခံမွာပဲေလ ဆိုပြီးေတာ့ ဒီေတာင်းဆိုခၾက်ကိုလည်း ၾကႇန်ေတာ် လက်ခံလိုက်ပါတယ်။

ၿဂိန်းကို ၾကႇန်ေတာ့်ဇနီးရဲ႕ ေတာင်းဆိုခၾက်တွေကို ေပြာပြလိုက်တယ်။ ၿဂိန်းက ေအာ်ရယ်ပြီး ေတာ်ေတာ် ကို႔႐ိုးကားယားႏိုင်တာပဲ လို႔ေပြာပါတယ်။

ၾကႇန်ေတာ့်ဇနီး ဘာလွည့်ကွက်တွေပဲ လုပ်နေလုပ်ေန ဒီကွာရွင်း မႈကို ရင်ဆိုင်မွာပဲလို႔ အေရးမစိုက်သလိုေပြာပါတယ်။

ၾကႇန်ေတာ်ေရာ ၾကႇန်ေတာ့်ဇနီးေရာ ကွာရွင်းမႈမလုပ်ရေသးသ၍ ဘယ်သူ႔ကိုမွ အဆက်အသွယ် သိပ်မလုပ်ေတာ့ပါဘူး။

ပထမဆုံး သူ႔ကို အခန်းထဲက ေပွ႔ၿခီပြီးေခါ်ထုတ်ရမယ့်ေန႔မွာ ၾကႇန်ေတာ်တို႔ ႏွဈေယာက်လုံး အၿခိဳးမပြေတဲ့ပုံစံေပါက်နေပါတယ်။

သားကေတာ့ ၾကႇန်ေတာ့်တို႔ ေနာက်ကေန ေဖ့ေဖ့ကမေမေ့ကို ေပွ႔ထားတယ်ကွဆိုပြီး လက်ခုပ်တွေတီးနေပါေတာ့တယ်။

သားရဲ႕ စကားလုံးတွေက ၾကႇန်ေတာ့်ကို နာကျင်စေပါတယ်။

အိပ်ခန်းထဲကနေထွက်တယ်၊ ဧည့်ခန်းကိုဖြတ်တယ်၊ ပြီးေတာ့ တံခါးဆီကိုသွားတယ်။ သူ႔ကို ေပွ႔ၿခီပြီး ဆယ်မီတာေလာက် ၾကႇန်ေတာ် လမ်းေၾလႇာက်ခဲ့ပါတယ်။

သူကေတာ့ မၾက်လုံးတွေမွိတ်ထားပြီး ကွာရွင်းမယ့်အေကြာင်း သားေလးကို မေပြာဖို႔ တိုးတိုးေလး ၾကႇန်ေတာ့်ကို ေပြာနေပါတယ်။

ၾကႇန်ေတာ့်ေခါင်းငိုက်စိုက်ကၾသႇားပြီး တဈစုံတဈခုကို စိတ်ပၾက်သလို ခံစားရပါတယ်။ အိမ်ပြင်ေရာက်ေတာ့ သူ႔ကိုေအာက်ခေျပးလိုက်ပါတယ်။

သူက အလုပ်သွားဖို႔ ဘတ်ဈကားမွတ်တိုင်ဆီ လမ်းေၾလႇာက်သွားပါတယ်။ ၾကႇန်ေတာ်ကေတာ့ ႐ုံးကို ကားေမာင်းလာခဲ့ပါတယ်။

ဒုတိယေန႔မွာေတာ့ ၾကႇန်ေတာ်တို႔ ႏွဈေယာက်စလုံး သ႐ုပ်ေဆာင်ရတာ ပိုလွယ်လာပါပြီ။ သူက ၾကႇန်ေတာ့ ရင်အုံေပါ်မွာ မွီထားပါတယ်။

သူ႔ရဲ႕ ဘေလာက်ဈအႀကီင်္က ရနံ႔ေလးတွေတောင် ၾကႇန်ေတာ် ရနေခဲ့ပါတယ်။ ၾကႇန်ေတာ်ဒီမိန်းမကို သေျခာမကြည့်ဖြဈတာ ေတာ်ေတာ်ေတာင် ကြာနေပြီ ဆိုတာလည်း သတိထားမိတယ်။

ထပ်ပြီးသတိထားမိေတာ့တာကေတာ့ သူ မငယ်ေတာ့ဘူး ဆိုတာပါပဲ။ သူ႔ရဲ႕မၾက်ႏွာ ေပါ်မွာ အေရးအေကြာင်းေတွ ေတွ႔နေရပါပြီ။

သူ႔ဆံပင်ကလည်း ခပ်မွဲမွဲဖြဈနေပါပြီ။ ၾကႇန်ေတာ်တို႔ရဲ႕ အိမ်ေထာင်သည်ဘဝက သူ႔ကို ဒါၿမိဳးဖြဈစေတာလားဆိုတာ ၾကႇန်ေတာ်စဉ်းစားနေမိပါေတာ့တယ်။

စတုတ္ထေမြာက်ေန႔မွာေတာ့ သူ႔ကိုစပြီး ေပွ႔ၿခီလိုက်ၿခိန်မွာပဲ ရင်းႏွီးတဲ့စိတ်ခံစားမႈတဈခု ပြန်ရလိုက်ပါတယ်။

ဒီမိန်းမဟာ သူ႔ဘဝရဲ႕ ဆယ်ႏွဈတာကာလကို ၾကႇန်ေတာ့်ကို ေပးခဲ့တာပဲ။

ပဥ္စမေမြာက်ေန႔နဲ႔ ဆဌမေမြာက်ေန႔မွာလည်း ၾကႇန်ေတာ်တို႔ ကြားထဲက ရင်းႏွီးမႈဟာ ပိုမိုကြီးမားလာခဲ့တာကို ခံစားရပါတယ်။

ဒီအေကြာင်းတွေကိုေတာ့ ၾကႇန်ေတာ် ၿဂိန်းကို မေပြာဖြဈပါဘူး။ သူ႔ကို ေပွ႔ၿခီပြီးလမ်းေၾလႇာက်ရတာ တဈေန႔ထက်တဈေန႔ ပိုမို ေပါ့ပါးလာသလိုခံစားရပါတယ်။

ေန႔စဉ်လုပ်နေရတာဆိုေတာ့ အကျင့်ဖြဈသွားတယ် ထင်ပါရဲ႕။

တဈေန႔မနက်ခင်းမွာေတာ့ သူဘာဝတ်ရမလဲ ေရွးနေပါတယ်။ ဝတ်စုံ ေလးငါးစုံ လဲကြည့်ပြီးတာေတာင် သူမၾကေနပ်ေသးဘူး။ ပြီးေတာ့ သူသက်ပြင်းပြီးေပြာတယ်။

“ငါ့အႀကီတွေအားလုံးက ကြီးကုန်ပြီဟယ်”

အဲဒီမွာ ၾကႇန်ေတာ်သတိထားမိတာက သူေတာ်ေတာ်ပိန်သွားတယ်ဆိုတာပဲ။

ေအာ်… ဒါေကြာင့် သူ႔ကို ေပွ႔ၿခီပြီးလမ်းေၾလႇာက်ရတာ တဖြည်းဖြည်းေပါ့လာတာကိုး။

႐ုတ်တရက် ဖြတ်အ႐ိုက်ခံရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူဟာ နာကျင်မႈတွေနဲ႔ ခါးသီးမႈတွေကို သူ႔ႏွလုံးသား ထဲမွာပဲ သိမ်းထားတာကိုး။

ဘာလုပ်မိမွန်းမသိလိုက်ခင်ပဲ ၾကႇန်ေတာ် သူ႔အနားေရာက်သွားပြီး သူ႔ေခါင်းကို အသာအယာထိလိုက်မိတယ်။

အဲဒီအၿခိန်မွာပဲ သားက ဝင်လာပြီး ေပြာတယ်။

“ဖေဖေရေ… ေမ့ေမ့ကို ေပွ႔ေခါ်ရမယ့် အၿခိန်ေရာက်ပြီေလ”

သားအတွက်ကေတာ့ သူ႔ဖေဖေက သူ႔မေမေကို ေပွ႔ပြီးေခါ်ထုတ်တာဟာ သူ႔ရဲ႕ ဘဝအစိတ်အပိုင်း တဈခုလို႔ လက်ခံထားပုံရပါတယ်။

ၾကႇန်ေတာ့်ဇနီးက သားကို လက်ယပ်ေခါ်ပြီး ခပ်တင်းတင်းေပွ႔ဖက် ထားပါေတာ့တယ်။ အဲဒီအၿခိန်မွာ ၾကႇန်ေတာ်ကေတာ့ မၾက်ႏွာလွွဲထားခဲ့ပါတယ်။

ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒီအၿခိန်ေလးအတွင်းမွာ ၾကႇန်ေတာ့်စိတ်ေပြာင်းလဲသွားမွာ စိုးလို႔ပါပဲ။

အဲဒါပြီးေတာ့ ၾကႇန်ေတာ် သူ႔ကို ေပွ႔ၿခီလိုက်ပါတယ်၊ ပြီးေတာ့ အခန်းထဲက လမ်းေၾလႇာက်ထွက်ခဲ့တယ်၊ ဧည့်ခန်းကိုဖြတ်ပြီး အိမ်ေရွ႕တံခါးထိ ေပါ့။

သူ႔ရဲ႕လက်တဈဖက်က ၾကႇန်ေတာ့်လည်ပင်းကို ညင်ညင်သာသာနဲ႔ ဘာမွမဖြဈသလို ေပွ႔ဖက်ထားပါတယ်။

ၾကႇန်ေတာ် သူ႔ရဲ႕ ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ေပွ႔ထားပါတယ်။ ဒါဟာ ၾကႇန်ေတာ်တို႔ မင်္ဂလာေဆာင်တဲ့ ေန႔ကအတိုင်း အတိအကျပါပဲ။

ဒါပေမယ့် သူ႔ရဲ႕ ပိုမိုေပါ့ပါးလာတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာက ၾကႇန်ေတာ့်ကို ဝမ်းနည်းစေပါတယ်။

ေနာက်ဆုံးေန႔ေရာက်လို႔ သူ႔ကို ေပွ႔လိုက်တဲ့အၿခိန်မွာေတာ့ ၾကႇန်ေတာ်ဟာ ခြေလွမ်းတိုင်း ခြေလွမ်းတိုင်း ကို ခက်ခက်ခဲခဲ လွမ်းနေရပါေတာ့တယ်။

သားကေတာ့ ေၾကာင်းသွားပါပြီ။ ၾကႇန်ေတာ်သူ႔ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ေပွ႔ပြီး ေပြာလိုက်တယ်။

“ငါတို႔ကြားတဲ့က ရင်းႏွီးချစ်ခင်မႈေတွ ေျပာက်ပၾက်သွားမွာ ငါမလိုချင်ေတာ့ဘူး”

အဲလိုေပြာပြီးေတာ့ ႐ုံးကို ခၾက်ချင်းကားေမာင်းလာခဲ့တယ်။ ကားထဲက ခပ်မြန်မန်ခုန်ထွက်တယ်။ ကားတံခါးေတာင် ေလာ့မခၿမိဘူး။

ဒီအၿခိန်မွာ ေႏွာင့်ေႏွးမႈတဈခုခုက ၾကႇန်ေတာ့်စိတ်ကို ေပြာင်းလဲသွားမွာ ၾကႇန်ေတာ် ေကြာက်လို႔ပါပဲ။

ၾကႇန်ေတာ် ႐ုံးအေပါ်ထပ်ကို တက်သွားတယ်။ ၿဂိန်းရဲ႕အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ၿဂိန်းကို ေပြာလိုက်တယ်။

“ေဆာရီပါ ၿဂိန်းရယ်… ငါမကွာရွင်းေတာ့ဘူး”

ၿဂိန်းက ၾကႇန်ေတာ့်ကိုအံ့အားတသင့်နဲ႔ကြည့်တယ်။ ပြီးေတာ့ ၾကႇန်ေတာ့်နဖူးကို စမ်းပြီးေမးတယ်။

“နေကောင်းရဲ႕လား”

ၾကႇန်ေတာ် နဖူးေပါ်က ၿဂိန်းရဲ႕လက်ကိုဆွဲဖယ်လိုက်ပါတယ်။

“ေဆာရီး ၿဂိန်း… ငါမကွာရွင်းႏိုင်ေတာ့ဘူး” လို႔ ၾကႇန်ေတာ်ေပြာလိုက်တယ်။

“ငါ့ရဲ႕ အိမ်ေထာင်သည်ဘဝဟာ ငါနဲ႔ ငါ့ဇနီး တဈေယာက်ကို တဈေယာက် မချစ်ေတာ့လို႔ ပျင်းစရာ ေကာင်းနေတာမဟုတ်ပါဘူးဟာ။

ငါတို႔ ဘဝရဲ႕ တန်ဖိုးကို ငါတို႔ နားမလည်ခဲ့လို႔ပါ။

အခုငါသေဘာေပါက် သွားပြီ။ သူ႔ကို ငါတို႔ မင်္ဂေဆာင်တဲ့ေန႔ကလို အခန်းထဲကေန ေပွ႔ၿခီပြီး ေန႔တိုင်း ေခါ်ထုတ်သွားေတာ့မယ်။

ငါတို႔ သေခွဲခွဲရတဲ့ ေန႔အထိေပါ့ဟာ။” လို႔ ၾကႇန်ေတာ်ဆက်ေပြာလိုက်တယ်။

ၿဂိန်း က ႐ုတ်တရက် အိပ်ရာကႏိုးထလာသူလိုဖြဈသွားပါတယ်။ ၾကႇန်ေတာ့်ကို ဖျႏ်းခနဲ႐ိုက်လိုက်တယ်။ ပြီးေတာ့ တံခါးကို ေဆာင့်ပိတ်သွားပြီး အကြီးအကၾယ်ငိုေကႊးနေပါေတာ့တယ်။

ၾကႇန်ေတာ် ကေတာ့ ေအာက်ထပ်ကို ပြန်ဆင်းလာပြီး ကားေၾလႇာက်ေမာင်းနေမိပါေတာ့တယ်။ လမ်းမွာေတွ႔တဲ့ ပန်းဆိုင်မွာ ဇနီးသည်အတွက် ပန်းခြင်းတဈခြင်း ဝင်မွာခဲ့ပါေသးတယ်။

အေရာင်းစာေရးမေလးက ကဒ်ေပါ်မွာ ဘယ်လိုေရးေပးရမလဲ လို႔ ေမးေတာ့ ၾကႇန်ေတာ်ပြဳံးပြီးဖြေလိုက်တယ်။

“ငါတို႔ မသေမချင်း မင်းကိုေန႔စဉ် အခန်းထဲကေန ေပွ႔ၿခီပြီး ေခါ်ထုတ်သွားပါ့မယ်” လို႔ေပါ့ျဗာ။

အဲဒီညေန အိမ်ပြန်ေရာက်ေတာ့ ၾကႇန်ေတာ့်လက်ထဲမွာက ပန်းတွေနဲ႔ ၾကႇန်ေတာ့မၾက်ႏွာေပါ်မွာက အပြဳံးတွေနဲ႔ေပါ့ျဗာ။

လွေကားထဈတွေကို ၾကႇန်ေတာ်ေပြးတက်လာတယ်။

ဒါပေမယ့် အဲလို ေပြးတက်လာခဲ့တာဟာ အိပ်ခန်းထဲက သေဆုံးသွားပြီဖြဈတဲ့ ဇနီးရဲ႕ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ဖို႔သက်သက်ဖြဈ လာပါေတာ့တယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။

တကယ်ေတာ့ ဇနီးသည်ဟာ ကင်ဆာေရာဂါကို ခံစားနေခဲ့ရတာ လေပါင်းျမားစွာ ကြာမြင့်နေခဲ့ပါပြီ။ ၾကႇန်ေတာ်ကသာ အလုပ်တွေျမားလွန်းလို႔ သတိမထားမိခဲ့တာ။

သူကေတာ့ သူမသေခင်မွာ သားကၾကႇန်ေတာ့်အေပါ် အဆိုးမြင်သွားမွာ လုံးဝမလိုလားခဲ့ဘူးေလ။

ၾကႇန်ေတာ်တို႔ ကွာရွင်းဖြဈခဲ့သည့်တိုင်ေအာင် သားရဲ႕ အမြင်မွာ ၾကႇန်ေတာ်ဟာ ေယာက်ၾကားေကာင်း တဈေယာက် ဖြဈနေစေချင်ခဲ့တယ်။

ကဲ… သင့်ဘဝမွာ ဘာအေရးကြီးလဲ သင်သိေလာက်ပါပြီ။ ဘဝမွာ ေျပာ်ရွွင်မႈေတွ သယ်ယူလာႏိုင်တာ ဘာတွေလဲ။

အိမ်ေကာင်းေကာင်းမဟုတ်ဘူး၊ ကားေကာင်းေကာင်းမဟုတ်ဘူး၊ ပစ္စည်းဥစ္စာေတွ ပိုက်ဆံေတွ လည်းမဟုတ်ပါဘူး။

အဲဒါတွေက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ေျပာ်စရာဖြဈေအာင်ေတာ့ လုပ်ေပးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို႔ကိုယ်တိုင်ကေတာ့ ေျပာ်စရာေတွ မေပးစွမ်းႏိုင်ပါဘူးေလ။

ဒါေကြာင့် သင့်အိမ်ေထာင်ဖက်ရဲ႕ သူငယ်ချင်းတဈေယာက်လို ရင်းႏွီးခင်မင်မႈေလးေတွ တည်ေဆာက်လိုက်ပါ။ သင့်ရဲ႕ အိမ်ေထာင်သည်ဘဝသာယာႏိုင်ပါေစ။

ဒီစာကို သင်ပြန်လည် မျမႇဝေလည်း ဘာမွ ဖြဈသွားမွာ မဟုတ်ပါဘူး။

ျမႇဝေလိုက်ရင်ေတာ့ သင်ဟာ အိမ်ေထာင်သည်ဘဝတဈခုကို ကယ်တင်လိုက်ႏိုင်တာပါပဲ။

ေပးဆပ်လိုက်ရင် ဘာတွေအောင်မြင်ႏိုင်မလဲဆိုတာ မသိတဲ့ လူတွေပဲ ကျရႇဳံးကြတာပါ။

Credit:ေပါက်ႀကိဳင်းဆန်း

LEAVE A REPLY